Skigebied Megève – Een korte wintersport review!

Het zou dwaas zijn een skigebied te beoordelen op één enkele piste. Maar als er een afdaling iets zegt over het karakter van het op 1100 meter hoogte gelegen Megève, dan is het wel de Emile Allais, genoemd naar één van Frankrijks grootste skihelden. Een super elegante, tussen de bomen doorslingerende guirlande waarop skiën zowel een plezierige als een uitputtende belevenis is. Lees hieronder alles over dit skigebied in Frankrijk.

Niets troostelozer dan een wintersportdorp in de regen. Dus liepen de cafeetjes rondom het Place de l’ Eglise in Megève gisteren al ver voor vieren leeg. Maar vandaag is het feest. Vijftien centimeter verse sneeuw en een kinderkamerblauwe hemel. Daar had niemand op gerekend. Zelfs de meteorologen niet. Zou meer moeten gebeuren. Zodat de liefhebbers die nooit op weersverwachtingen letten, de pistes een morgen lang voor zich alleen hebben. ‘Een droom, niet?’ fluistert gids Franck die het spoor trekt bij La Petite Fontaine. ‘En nu naar de Emile Allais.’

Sportieve chic. Een super elegante, tussen de bomen door slingerende guirlande waarop skiën zowel een plezierige als een uitputtende belevenis is. Met kouwe kak red je het hier niet. Jawel, je kunt in het dorp, bij de winkel van Jean-Paul Allard met gemak een wintersport setje kopen van een paar duizend euro. Maar als je ‘t doet, doe het dan om er in te gaan skiën. Niet om er mee aan de bar van Les Enfants Terribles te gaan hangen.

Nou ja, uiteindelijk beland je op een zekere middag natuurlijk toch in dit in heel Frankrijk beroemde stamcafé van the rich and famous als Rita Hayworth, Roger Vadim, Jeanne Moreau, Juliette Greco, Georges Pompidou en Jean Cocteau die Megève uitriep tot het 21e arrondissement van Parijs. Maar dan behoor je wel op z’n minst eerst een tochtje te hebben gemaakt naar La Côte 2000, waar ze tijdens de lunch zo’n voortreffelijke Plat Savoyard uitserveren. Of naar de Montjoux, een kale kop vol sneeuw, het speelplein van Megève. Of – maar dát moet je echt weten – naar de doodstille ‘achterkant’ van de Mont d’Arbois.

Hoor ze in de namiddag in Harry’s Bar kakelen vanachter de pastis over welke afdaling er vandaag het mooiste bij lag. Niet zelden blijkt dat La Princesse te zijn, die zwarte zaligheid die zich vanaf de Mont d’ Arbois, dwars door dik besneeuwde wouden in brede slingers richting Combloux spoedt. Of de Emile Allais inderdaad, de helling die zo legendarisch is, dat hij werd afgekaderd met borden vol foto’s en verwijzingen naar de grote kampioenen die hier naar beneden flitsen. Of de Marmottes misschien, een ‘verborgen’ helling in de schaduw van de Montjoux, waarop het soms lijkt alsof je alleen op de wereld bent.

Wat voor elk skigebied geldt, geldt voor Megève dubbel: je moet er de weg weten. Want voordat je ‘t weet, sta je op de aanvankelijk zo bedaard naar beneden lopende Le Schuss te bibberen op een geniepig, stinkend steil stukje ijs. En voordat je ‘t weet ook, moet je in het late voorjaar over een bruin verpieterd stukje gras lopen terwijl je een kwartiertje eerder – bij Le Bettex – toch nog een halve meter sneeuw onder je ski’s had. Een walhalla voor de wankelen ter been trouwens, dat doolhof boven Megève. Alsof met ‘blauw’ gemarkeerde hellingen nog niet simpel genoeg zijn, werden er ook een aantal ‘groene’ afdalingen aangelegd. Een ochtendje les je kan er al vanaf glijden.

Geldt niet voor de Montjoux. Met 2350 meter het letterlijke hoogtepunt van het gebied. Het lastigst is hier de Grand Chamois; het leukst ongetwijfeld de Blanchot. Al is het alleen maar omdat die je in staat stelt in één ruk door te skiën naar misschien wel het aangenaamste rustpunt van het hele gebied, bergrestaurant Le Gouet. Stil, luw en veel zon. Toen barones Noëmie de Rothschild haar fameuze Noorse ski-instructeur Trygve Smith in 1916 opdracht gaf in Frankrijk een plek te zoeken, die kon concurreren met het Zwitserse Sankt Moritz, moet de man hier tot het besluit zijn gekomen z’n opdrachtgeefster te adviseren naar het in die tijd nog volstrekt onbekende Megève te gaan. Wat ze als voorloopster van een nooit meer stokkende stroom celebrity’s meteen deed. Want – wist ze – hij had een goede smaak, die Smith.